Certyfikacja budynków po europejsku
Na temat obowiązkowej certyfikacji budynków w Polsce pisaliśmy już wielokrotnie. A jakie są doświadczenia krajów UE po wprowadzeniu słynnej dyrektywy EPBD?
Realizacja przepisów promujących budownictwo energooszczędne oraz próbujących minimalizować emisję gazów cieplarnianych przez większość Europejczyków przyjmowana była, podobnie jak u nas, nieufnie i z pewną obawą przed zmianami. O zebranie doświadczeń w wybranych krajach unii pokusiła się firma BuildDesk, której działalność konsultingowa koncentruje się właśnie wokół problematyki oszczędzania energii, szeroko pojętego doradztwa energetycznego i przygotowania społeczeństwa do zmian, których wymagać będzie unijna dyrektywa EPBD.
I tak w Wielkiej Brytanii certyfikaty energetyczne EPC (Energy Performance Certificates) funkcjonują od kwietnia br. Każdy dom lub mieszkanie musi posiadać taki dokument. Do ich wystawiania uprawnieni są jedynie specjalnie przeszkoleni rzeczoznawcy specjalizujący się w efektywności energetycznej budynków mieszkalnych. Każde wydane świadectwo jest przechowywane w centralnej bazie rządowej przynajmniej przez 20 lat.
W Wielkiej Brytanii paszporty wystawiane są na podstawie norm dotyczących efektywności energetycznej, zwłaszcza jeśli chodzi o przepisy dotyczące emisji CO2, wskaźników wytrzymałości konstrukcji oraz limity strat ciepła. Istnieją osobne certyfikaty dla budynków niemieszkalnych, DEC (Display Energy Certificates). Początkowo obowiązek ich posiadania dotyczył jedynie gmachów powyżej 10 tysięcy m2, od 1 czerwca obejmuje on również obiekty o powierzchni powyżej 2500 m2. Natomiast na październik planowane jest wejście w życie przepisów, wprowadzających obowiązkową certyfikację wszystkich budynków o powierzchni powyżej 50 m2. Wymogi prawa budowlanego dla takich obiektów są jeszcze bardziej restrykcyjne niż dla domów mieszkalnych.
W opinii Martina Gibsona z brytyjskiego oddziału firmy BuildDesk, Brytyjczycy są niechętni certyfikacji. W obawie przed nią właściciele spieszyli się z wykończeniem domów i mieszkań, by zdążyć z ich oddaniem przed 6 kwietnia 2008 roku i uniknąć w ich mniemaniu problemu.
Bardziej świadomi konieczności oszczędzania energii i wykazywania troski o środowisko naturalne są Holendrzy. Ci, przepisy zgodne z europejską dyrektywą EPBD, wprowadzili już z końcem 2006 roku. Rozporządzenia te obejmują kwestie certyfikatów energetycznych, standardów budownictwa oraz norm dotyczących urządzeń służących do podgrzewania ciepłej wody użytkowej oraz systemów klimatyzacyjnych.
Holandia początkowo borykała się z problemem braku wyszkolonych doradców i audytorów energetycznych. Według aktualnych przepisów mogą nimi zostać osoby z wyższym, technicznym wykształceniem, które ukończyły specjalne kursy. W kraju jest sześć ośrodków certyfikujących, które przyznają uprawnienia do wykonywania zawodu.
W Holandii nowe i poddawane generalnemu remontowi obiekty mają obowiązek posiadania dokumentu określającego współczynnik charakterystyki energetycznej EPC. Jest on oparty o holenderskie standardy energetyczne NEN 2916 i NEN 5128 zgodnie z regulacjami europejskimi. Do istniejących budynków stosuje się natomiast tzw. Energy Index (EI), wyliczany na podstawie dokumentu holenderskiego BRL 9501. Do wystawiania certyfikatów niezbędne są specjalnie przygotowane programy komputerowe. Programy te muszą przejść weryfikację zgodnie z BRL 9501.
Proces certyfikacji budynków był w Holandii wspierany w 2007 roku przez kampanię popularyzującą korzystny wpływ certyfikatów na zmniejszenie emisji zanieczyszczeń oraz pozytywne efekty stosowania rozwiązań energooszczędnych. Jednak, zdaniem Khing Go, eksperta firmy BuildDesk z Holandii, do korzystania z energooszczędnych rozwiązań prędzej zmuszą rosnące ceny eksploatacji budynków. Przekonać natomiast udało się spółdzielnie mieszkaniowe, które stanowią około 35 proc. całego rynku nieruchomości, i które rzeczywiście są zainteresowane wprowadzaniem rozwiązań energooszczędnych, licząc, że certyfikacja budynków, znacznie ułatwi sprzedaż czy wynajmem lokali.
Zdecydowanie najlepiej wypada Dania. Dyrektywę EPBD wprowadzono tu w kwietniu 2006 roku. Ostatecznego kształtu nabrała natomiast kilka miesięcy później. Głównym aktem rozwiązującym kwestię certyfikacji jest prawo budowlane dotyczące nowo budowanych obiektów. Gmachy użyteczności publicznej i domy mieszkalne muszą być certyfikowane co 5 lat lub w momencie wejścia na rynek nieruchomości. Świadectwa dotyczą także budynków wielomieszkaniowych, przy czym paszporty wystawiane są zarówno dla całego bloku, jak i dla pojedynczych mieszkań.
- Najbardziej widocznym skutkiem wprowadzenia przepisów dotyczących efektywności energetycznej budynków są zmiany technologiczne. W Danii coraz częściej wykorzystuje się nowe rozwiązania w zakresie konstrukcji domów i obiektów niemieszkalnych. Dzięki wielu kampaniom informacyjnym w mediach wzrosła też świadomość społeczna na temat wykorzystywania odnawialnych źródeł energii oraz oszczędnego korzystania z niej – komentuje Jesper Madsen z firmy BuildDesk w Danii.
Wygląda więc na to, że najtrudniejsze są początki, a wszystko zależy od dobrej organizacji, sprawnego wdrożenia przepisów i kampanii informacyjnej uświadamiającej społeczeństwu korzyści płynące z powszechnego zastosowania rozwiązań energooszczędnych. Będzie o tyle łatwiej, że ceny surowców rosną nieubłaganie, uszczuplając nasze kieszenie.
Zobacz także:
EPBD w Europie
Skomentuj
Komentarze — pokaż wszystkie
Brak komentarzy
