Musi to na Rusi, a w Polsce...?
Wdrażanie unijnej Dyrektywy EPBD w Polsce zakończone. Co jednak zrobić, gdy brak pewności, czy to, co osiągnięte, wystarczy, by obronić się przed unijnym trybunałem?
Magiczna data: 1 stycznia 2009 roku, oznaczająca start dla obowiązywania certyfikacji energetycznej budynków, budzi niepokój, jak przyjęte rozwiązania zostaną ocenione przez państwa członkowskie i samych Polaków.
Choć Ministerstwo Infrastruktury z ministrem Dziekońskim na czele zapewnia, iż spać możemy spokojnie, dla wielu tak nie jest. Powodem jest sprzeczność pomiędzy literą znowelizowanego Prawa budowlanego, w postaci implementujących słynną Dyrektywę rozporządzeń wykonawczych a zapisami prawa unijnego.
Rzecz rozbija się o furtkę, jaką pozostawia polskie ustawodawstwo w interpretacji zapisów Dyrektywy 2002/91/WE, według której "państwa członkowskie zapewniają, aby przy wznoszeniu, sprzedaży lub wynajmie budynków, świadectwo charakterystyki energetycznej, było udostępniane właścicielowi lub przez właściciela przyszłemu kupującemu lub najemcy, niezależnie od sytuacji, jaka mogłaby mieć miejsce…" Tymczasem nas, Polaków, minister Dziekoński niejednokrotnie przy każdej nadarzającej się okazji informował, iż owe certyfikaty od nowego roku będą niezbędne w odniesieniu do mieszkań na rynku wtórnym tylko wówczas, gdy zażąda ich kupujący lub wynajmujący mieszkanie czy dom. Jeśli ich sobie nie zażyczy, nie ma konieczności ich sporządzania.
Tu, zdaniem specjalistów, liczyć się trzeba z konsekwencjami takiej niefrasobliwości i dowolności w realizacji postanowień Dyrektywy EPBD, którymi może być choćby seria pozwów sądowych. Jeśli do nich dojdzie, może się zdarzyć, że anulowane zostaną te transakcje sprzedaży czy wynajmu, w których nie zostały przedstawione wymagane prawem unijnym świadectwa energetyczne. W opinii Jarosława Skocznia, prokurenta zarządu Agencji Nieruchomości Emmerson, źle przygotowana ustawa i złe rozporządzenia wdrążające unijną dyrektywę mogą w konsekwencji doprowadzić nawet do anulowania wszelkich umów zawartych po 1 stycznia 2009 roku.
Będzie to dość wysoka cena za nieprecyzyjne sformułowanie rozporządzeń wdrażających certyfikację energetyczną. Niejeden tylko zadaje sobie pytanie, czy taki stan prawny jest wynikiem urzędniczej indolencji czy celowym zabiegiem politycznym. Bez względu na właściwe przyczyny, Unia i tak nie potraktuje nas łaskawie. Jak by się nie usprawiedliwiał, polskie ustawodawstwo narusza prawo unijne, stwarzając rodzaj „czarnego rynku”, jak wyraża się Marcin Piotrowski z Konfederacji Budownictwa i Nieruchomości.
Osobnym w tym momencie problemem jest fakt, że przyjęte przez naszych parlamentarzystów certyfikaty z suwakiem stanowią przeżytek, rozwiązanie, z którego zarówno Niemcy, jak i Belgia w najbliższej przyszłości mają się wycofać. Tym bardziej to dziwne, że z klas zrezygnowano niemal w ostatnim momencie, jakby wbrew logice i rozwiązaniom w Unii powszechnie przyjętym. Na domiar złego polski rząd nawet nie próbuje nas przekonać, że ta cała certyfikacja ma jakiś sens. Stąd też przez większość postrzegana jest jako kolejna fanaberia, która przeminie, zanim na dobre zacznie funkcjonować.
Źródło: EPBD
Certyfikacja - najnowsza interpretacja MI
Certyfikaty z suwakiem
Świadectwa w oparciu o liczniki
Certyfikat powinien mieć klasę
Skomentuj
Komentarze — pokaż wszystkie
Brak komentarzy
