Termoizolacja ścian fundamentowych
Pisaliśmy już o hydroizolacji ścian fundamentowych. Dziś uzupełnienie tematu: równie ważna jest termoizolacja, zapobiegająca stratom ciepła w budynku.
Termoizolacja jest tak istotna z uwagi na nieustanne oddziaływanie zimnej i wilgotnej gleby, jakim poddawane są ściany fundamentowe. Powoduje ono, że potencjalnie w 20 proc. fundamenty są odpowiedzialne za ucieczkę ciepła z budynku do gruntu. Zatem izolować budynki trzeba, i to nie tylko te podpiwniczone.
Skuteczną metodą eliminowania strat ciepła w budynku jest wykonanie izolacji obwodowej, która powinna być wykonana w sposób ciągły, by uniknąć mostków termicznych. Zabezpiecza ona zarazem przed uszkodzeniami hydroizolację.
Wspomniana izolacja termiczna powinna sięgać na głębokość co najmniej 1 m w głąb gruntu albo aż po poziom ław fundamentowych. Natomiast nad powierzchnią gruntu powinna ona płynnie, bez mostków termicznych, łączyć się z izolacją cokołu (o wysokości min. 30 cm przy opasce żwirowej i wys. min. 50 cm przy opasce z płyt betonowych).
Do tych celów najlepiej nadają się materiały szczególnie odporne na uszkodzenia mechaniczne. Powinny one jednocześnie charakteryzować się wysoką stabilnością i trwałością parametrów fizyko-mechanicznych. Dlatego najczęściej do termoizolacji fundamentów używa się twardych płyt z polistyrenu ekspandowanego (EPS): FS15 – FS40, wodoodpornych płyt z polistyrenu ekstrudowanego XPS (grubość 5-6 cm) lub płyt ze szkła piankowego. W ostateczności można zastosować nawet zwykły styropian, np. EPS 100−038, EPS 200−036, jednak powinien być on dodatkowo zabezpieczony jakąś ścianką osłonową lub, podobnie jak w metodzie lekkiej mokrej, masą klejową, siatką z włókna szklanego i warstwą wyrównawczą. Zaletą takiego rozwiązania jest m.in. możliwość przyklejenia płytek elewacyjnych.
Jak powinien przebiegać montaż termoizolacji?
Płyty polistyrenowe należy przyklejać bezrozpuszczalnikowym klejem do styropianu lub masą zastosowaną do hydroizolacji na plackach o średnicy ok. 10 cm do zabezpieczonej hydroizolacją zewnętrznej powierzchni ściany fundamentowej. Montaż rozpoczynamy od ław fundamentowych do wysokości 0,3-0,5 m nad poziomem przylegającego gruntu. Szczególną uwagę należy zwrócić na dokładne dopasowanie płyt w narożnikach budynku.
W celu wyeliminowania możliwości podnoszenia się płyt pod wpływem parcia gruntu, w obszarze styku ścian fundamentowych z ławą, tj. przy wyobleniu, płyty powinny być zukosowane na tylnej krawędzi. Zawsze należy pamiętać o zachowaniu ciągłości termoizolacji w miejscu oparcia stropu nad piwnicą, eliminując w ten sposób możliwość powstania w tym miejscu mostka termicznego oraz zjawiska przemarzania w okolicy oparcia płyty stropowej na ścianach zewnętrznych budynku. Najlepiej więc, gdy termoizolacja części podziemnych budynku stanowi przedłużenie termoizolacji ścian parteru.
W przypadku występowania naprężeń w gruncie, powinno wykonywać się warstwę ochronną. W tym celu należy na odpowiedniej siatce stalowej ułożyć warstwę tynku cementowego lub z gotowej mieszanki tynkowej nie zawierającej wapna. Można też wykonać warstwę z zaprawy klejowej zbrojonej siatką pancerną z włókna szklanego, a na niej ułożyć izolację wodoszczelną z zaprawy mineralnej, stosując na koniec membranę kubełkową.
Po przyklejeniu płyt izolacyjnych wykop zasypuje się najczęściej gruntem rodzimym, uzupełniając w razie potrzeby piaskiem, jednocześnie zagęszczając kolejne warstwy.
Zobacz także:
Izolacja fundamentów
Hydroizolacja zabezpieczeniem fundamentów
Sposoby posadowienia budynku
Płyta fundamentowa
Skomentuj
Komentarze — pokaż wszystkie
Brak komentarzy
